Verhalend

Dik tevreden

De plavuizen vloer is over de kortste afstand van de bar naar het terrasje versleten. Honderd-duizenden keren heeft hij dit traject visa-versa afgelegd.
Eerst vele jaren als jongste bediende en nu als eigenaar sinds zijn ouders zijn overleden. De genoemde afstand is er een zonder horizon, zonder verste verte, zonder uitzicht op verandering. Toch zie ik in zijn gemoedelijke maar slome blik dat het lijkt of hij “dik tevreden is..”.

Image caption

"Dik tevreden"

Image caption

T'is en blijft moeilijk, genieten

Het is windstil, heel warm, zelfs de vogels houden zich stil, zo warm is het.
Mijn buurman op de camping loopt met zijn jerrycan voetje voor voetje naar het water-tappunt dicht bij mijn tent. “Wat een weertje toch,” roep ik hem toe.. “In Nederland regent het las ik net.., genieten toch?!”. “Zucht.. Ik ben 73 nu” verteld hij, “heb mijn hele leven in de bouw gewerkt, hard leven hoor, maar zo fijn te doen.. en nu..? Het blijft moeilijk, genieten. Ik stond altijd fluitend om vijf uur op en kwam zes uur tevreden weer thuis, had een meesterlijke baan en zomaar moet je stoppen.. heb nog steeds mijn draai niet gevonden.. Thuis is er gelukkig nog altijd wel iemand met een klusje voor me.. Het is hier fijn hoor.. en ik geniet van het weer, het eten, het landschap en heb het nog steeds fijn samen met mijn vrouw maar toch, zonder baan, collega’s, onze grappen, onze wereld.. uitgerangeerd te zijn doet pijn weet je, en daarom.. ’t is en blijft moeilijk, genieten..

"t'is en blijft moeilijk, genieten"

"t'is en blijft moeilijk, genieten"